Berichten

Hoge hakken

Lisette Thooft opende op de haar zo eigen sprankelende manier gisteravond onze tweede lezingenreeks, het bewustwordingsprogramma voor hoogopgeleide vrouwen in de overgang.
Naast dat zij zeer goed ingevoerd is in de materie en waar nodig refereert aan wetenschappelijk onderzoek, vlecht Lisette op een geestige manier ook veel persoonlijke en sappige verhalen door haar betoog. En ze houdt ervan haar gehoor te prikkelen. Deze keer is een van die prikkels dat wij als vrouwen hoge hakken zouden dragen om mannen te behagen. Want niet alleen zijn hoge hakken op de lange duur slecht voor ons lijf, maar het loopt ook nog eens beroerd. Als je ouder en wijzer wordt, heb je daar geen zin meer in. Je wordt namelijk wat liever voor jezelf en houdt je niet meer zo bezig met hoe anderen je zien. Zelf loopt ze alleen nog maar op platte schoenen en eigenlijk het liefst op barefoot-shoes…
Ha, die uitspraak roept verzet op in de zaal – ‘ik draag hoge hakken echt voor mezelf, omdat ik het mooi vind en me er krachtig op voel’ en een ander: ‘ik doe het alleen voor belangrijke klussen maar ze gaan daarna zo snel mogelijk uit’. Lisette verstaat de kunst om ons op scherp te zetten en daarna ook weer nuance aan te brengen; ze gaat door op belangrijker thema’s rond de overgang.
Die schoenen houden de gemoederen echter nog wel bezig: er wordt in de nazit aan meerdere statafels over doorgepraat!

schoenen
“Hoge hakken”: een non-issue in tijden waarin er wel belangrijker zaken zijn om je druk over te maken. En toch is het een grappig symbool voor het proces waarin we als vrouwen terechtkomen rond ons 50e. Zoals we steeds benadrukken: de overgang is veel meer dan fysieke veranderingen. Het is een pad naar diepere bewustwording, naar vollediger mens zijn. Naar meer handelen vanuit ‘dit ben ik, hier sta ik voor’ (al dan niet op hoge hakken) en veel minder vanuit ‘dit is mijn maatschappelijke identiteit en dit wordt van mij verwacht’.
Aan het eind van de avond vroegen we deelnemers in enkele woorden iets op de flipover te schrijven bij de vraag ‘Wat bracht vanavond je?’ – en bovenaan schreef één van hen ‘Ik wil hakken!’

 

En een week hierna verscheen dit bericht op nu.nl over de hoge hakken van Victoria Beckham 🙂

Marrets lampenkapje

Op 19 februari jl. was de eerste avond van onze lezingenreeks voor en over professionals, overgang en loopbaanperspectief. Als je met ruim 20 vrouwen een serie van vijf ontmoetingen begint, leek het ons als initiatiefnemers van het programma wel gepast om ons op een persoonlijke manier te introduceren. We zitten tenslotte allemaal in hetzelfde schuitje, en hopen inspiratie op te doen van en met elkaar.

Als onderdeel van de aftrap laat ik drie cirkels zien die mijn hele volwassen leven al met me meereizen. Eén ervan is de onderstaande, die ik als 21-jarige leerde kennen op een stage. Bij het toelichten ervan hoor ik mezelf ineens zeggen dat het een soort lampenkapje is waar je van bovenaf op kijkt: drie vlakken waar de stof overheen gespannen wordt, en in het midden het lampje dat alles doorschijnt. De term ‘spiritueel’ staat hierbij voor ‘betekenisgeving’, gevoed door welke levensbeschouwing of filosofie dan ook:

plaatje lampenkapje

Lisette Thooft inspireerde ons vervolgens met haar goed onderbouwde en geestige lezing over hoe we de overgang tot een vruchtbare tijd kunnen maken.  En passant noemt ze ‘het lampenkapje van Marret’ en ik besef dat het  juist voor vrouwen in de overgang zo’n goed model kan zijn. Als we in ons leven tot dusver dingen hebben laten liggen op een van de vier terreinen, geeft de overgangstijd herkansingen voor heroriëntatie en voor het zoeken van een betere balans.

Of dat nu bestaat uit gezonder eten, op yoga gaan, relaties herstellen of verbreken, een nieuwe studie oppakken – maakt niet uit. Maar wat waarschijnlijk wél uitmaakt, is of deze keuzes bijdragen aan onze betekenisgeving. Een checkvraag als “wat voegt het toe als ik dit ga doen of nalaten?” kan dan opeens verrassend snel  helderheid geven.

Een lampenkap wordt zo ineens van een huiselijk accessoire tot een licht op ons levenspad…

Tweede puberteit?

Bij de gesprekken die we voerden in de voorbereiding van ons programma ‘Hoe overleef ik als professional de overgang’, kwam als vanzelfsprekend het begrip ‘de tweede puberteit’ ter tafel. Eerst als een grap, maar gaandeweg werd het een steeds serieuzere benaderingswijze voor ons onderwerp: hoe kom je als werkende vrouw, moeder, tante, professional de overgang door als je je van binnenuit ondermijnd voelt door krachten die je tot dan toe niet kende?

Soms zijn het de levensvragen die zich ineens aan je opdringen, soms gevoelens van onzekerheid die je tot dan toe vreemd waren, de hot and cold flushes die zich nog het makkelijkste laten bestempelen als tekenen van de overgang.

Het niet meer kunnen koken zonder leesbril, vriendinnen die zich ineens uitschrijven uit je bestaan, een enorme voorliefde om ineens alleen nog maar tv te willen kijken ’s avonds, en ’s ochtends niet zo makkelijk meer op kunnen staan. Ineens staat je baan op de tocht, het werk waar je toch ook al 25 jaar mee verbonden bent. Of nog heftiger, het soort werk wat je deed en waar je een enorme ervaring in hebt opgebouwd, verdwijnt helemaal, bestaat niet meer. Of je wilt je werk op een heel andere manier doen.

Allemaal voortekenen van een nieuwe fase in het leven, waarin drastischer dan voorheen veranderingen zich in een rap en ongekend tempo aandienen. En er is geen ‘handboek soldaat’ meer dat de antwoorden kan geven.

Dat is het tijdsgewricht waarin wij met onze generatie nu leven en het wordt de kunst om jezelf opnieuw (uit te) vinden. Terwijl we toch nog opgevoed en groot geworden zijn met het perspectief dat er na hard werken een periode van rust en contemplatie zou komen. Een levensfase waarin wij op basis van een goedopgebouwd pensioen alle tijd zouden hebben voor het echte leven en vooral gaan genieten. Die tijd is niet meer. Voor velen van ons.

Alles loopt door elkaar, contemplatie NU – want hoe moet ik verder met mijn carrière; gezond en fit blijven NU – want anders kan ik het werktempo niet bijbenen; gedwongen genieten NU – want straks heb ik misschien geen geld meer? Welke wegen weten we te vinden om met al deze prangende vragen te dealen; wat is voor jou de werkende weg?

In deze tijd waarin sociale en maatschappelijke structuren verbrokkelen en voorspelbaarheden zoek raken, lijkt de enige houvast jezelf te zijn. De vraag ‘wie ben ik’ als levensmotto, inspiratiebron en bron van energie om nieuwe wegen te kunnen inslaan.

Hoe goed ken jij jezelf? Praktijkonderzoek leert dat we heel veel potentieel onbenut laten. Onze realiteit is nu eenmaal zo: als je motortje eenmaal loopt, is het niet zo nodig om nieuwe kwaliteiten en vermogens bij jezelf proberen te vinden en aan te boren. Dat is ook het mooie van deze levensfase: er is veel meer potentieel dan je voor mogelijk hield!

Een ontdekkingstocht die begint rond je vijftigste, een nieuw avontuur onder leiding van jezelf. En waar je uitkomt? Who knows? Het is alsof je weer 18 bent en je opnieuw de wijde wereld intrekt… Met af en toe nog een puistje.